Technologia

    Oczyszczalnie ścieków należące do Spółki Wodno-Ściekowej "SWARZEWO" są oczyszczalniami korzystającymi z trzech stopni oczyszczania ścieków:

- stopnia mechanicznego,

- stopnia biologicznego,

- stopnia chemicznego.

    Pierwszym etapem oczyszczania ścieków jest oczyszczanie mechaniczne. W oczyszczaniu mechanicznym wykorzystuje się procesy cedzenia i sedymentacji. W oczyszczaniu pierwszego stopnia usuwa się ze ścieków: większe ciała stałe, tzw. skratki oraz piasek.
    Drugim etapem oczyszczania jest oczyszczanie ścieków za pomocą osadu czynnego. Wykorzystuje się do tego reaktory typu SBR. 

    Sekwencyjne Reaktory Biologiczne zostały zaprojektowane na bazie zbiorników betonowych o średnicy 30 m. 

SBR to rodzaj oczyszczalni biologicznej bazującej na biologicznym rozkładzie zanieczyszczeń opartej na osadzie czynnym, z cyklicznym przepływem ścieków przez instalację. Każdy reaktor SBR wyposażony jest w następujące elementy niezbędne do procesu oczyszczania ścieków:

- układ do napowietrzania osadu czynnego,

- układ do mieszania zawartości komór osadu czynnego,

- automatyczną zasuwę do dopływu ścieków surowych,

- dekanter pływający do zlewania ścieków oczyszczonych znad osadu czynnego, wyposażony w automatyczną zasuwę,

- automatyczną zasuwę do spustu osadu nadmiernego,

- system aparatury kontrolno – pomiarowej.

    W odróżnieniu od układu przepływowego brak jest takich elementów jak osadnik wtórny, system recyrkulacji osadu, jak również podziału komór napowietrzania na strefy beztlenowe, niedotlenione czy tlenowe. Zastosowany układ cykliczny oczyszczalni wymusza porcjowe oczyszczanie ścieków. Oznacza to, że każdy z istniejących reaktorów biologicznych posiada następujące wyszczególnione fazy przepływu ścieków:

- dopływ ścieków do reaktora, w której następuje napełnianie ściekami surowymi,

- faza oczyszczania po napełnieniu,

- faza sedymentacji osadu, w której następuje rozdział osadu czynnego od wody nadosadowej,

- faza dekantacji oczyszczonych ścieków z jednoczesną fazą spustu osadu nadmiernego,

- faza oczekiwania reaktora przed napełnieniem.

    Fazy w każdym z reaktorów nie nakładają się lecz wzajemnie uzupełniają dostosowując pojemność zbiorników i czas potrzebny do oczyszczenia porcji ścieków do stale płynącego strumienia ścieków z miast.

    W chwili gdy do rektora nie mogą dopływać ścieki z uwagi na wypełnioną komorę osadu czynnego lub potrzebę uspokojenia osadu przed spustem ścieków oczyszczonych, należy skierować ściek surowy do sąsiedniego reaktora. Powoduje to potrzebę ciągłego sterowania kierunkiem przepływu ścieków surowych naprzemiennie do kolejnych reaktorów.

    Trzecim etapem oczyszczania ścieków jest chemiczne usuwanie związków fosforu ze ścieków.  

     Redukcja związków fosforu ze ścieków komunalnych może odbywać się na drodze biologicznej lub chemicznej. Chemiczne wiązanie fosforu wykorzystuje proces wytrącania osadu nierozpuszczalnych soli fosforanów metali, takich jak: żelazo, glin, wapń dostarczanych do ścieków w odpowiednich roztworach soli rozpuszczalnych.

    Na oczyszczalniach Spółki stosuje się redukcję fosforu na drodze chemicznej stosując do koagulacji fosforanów siarczan żelaza II. Reakcja strącania fosforanów przedstawia się następująco:

            Fe₂(SO₄)₃ + 2Na₃PO₄= 2FePO₄ + 3Na₂SO₄

po uprzednim utlenieniu związków żelaza II do żelaza III w komorach napowietrzania.

    Sól fosforanu żelaza jako osad zostaje usunięta razem z osadem nadmiernym, natomiast w ściekach oczyszczonych pojawiają się związki rozpuszczalnych siarczanów. Dawkę koagulantu dobiera się doświadczalnie i zwykle wynosi około 2,5 kg żelaza / kg usuniętego fosforu. Dobrana dawka na oczyszczalni w Swarzewie wynosi około 1 kg żelaza/kg usuniętego fosforu. W razie konieczności można zwiększyć dawkę soli żelaza dopasowując do większej redukcji związków fosforu.